Over Niña
Muziek, verbinding en de vrijheid
om dichter bij jezelf te komen.
om dichter bij jezelf te komen.
Muziek als manier om te raken en te verbinden
Muziek is voor mij altijd meer geweest dan entertainment. Het is een manier om iets te vertellen wat soms moeilijk in woorden te vangen is. Om mensen te raken, herkenning te vinden en verbinding te creëren.
Door de jaren heen ben ik steeds nieuwsgieriger geworden naar wat ons vormt. Naar de ervaringen die we met ons meedragen, de patronen die daaruit ontstaan en wat er gebeurt wanneer we daar met andere ogen naar durven kijken.
Die nieuwsgierigheid loopt inmiddels door alles wat ik doe. Van mijn muziek tot mijn werk met persoonlijke ontwikkeling. Steeds vanuit hetzelfde verlangen: iets raken wat mensen dichter bij zichzelf brengt.
Door de jaren heen ben ik steeds nieuwsgieriger geworden naar wat ons vormt. Naar de ervaringen die we met ons meedragen, de patronen die daaruit ontstaan en wat er gebeurt wanneer we daar met andere ogen naar durven kijken.
Die nieuwsgierigheid loopt inmiddels door alles wat ik doe. Van mijn muziek tot mijn werk met persoonlijke ontwikkeling. Steeds vanuit hetzelfde verlangen: iets raken wat mensen dichter bij zichzelf brengt.
Treble in Venetië
Het begon op straat
Lang voordat er podia, hits en televisie waren, leerden mijn zus en ik van Caroline vooral het plezier van muziek maken. We schreven onze eigen liedjes en zongen die driestemmig in een zelfbedachte, Afrikaans klinkende taal. Met onze djembés erbij klonken we anders dan wat mensen gewend waren.
De straat was de beste plek om te leren optreden. Mensen komen daar niet speciaal voor jou. Ze zijn onderweg. Je moet iets doen waardoor ze besluiten te blijven staan. En dat gebeurde. Regelmatig ontstonden er hele opstoppingen van mensen die bleven kijken, luisteren en meedoen. Zo leerde ik al heel jong dat zingen voor publiek niet iets engs hoefde te zijn. Het voelde juist als een feest, samen met iedereen die op dat moment besloot te blijven staan en mee te doen.
Die energie, eigenheid en verbinding vormen nog steeds de basis vanuit waar ik muziek maak.
Lang voordat er podia, hits en televisie waren, leerden mijn zus en ik van Caroline vooral het plezier van muziek maken. We schreven onze eigen liedjes en zongen die driestemmig in een zelfbedachte, Afrikaans klinkende taal. Met onze djembés erbij klonken we anders dan wat mensen gewend waren.
De straat was de beste plek om te leren optreden. Mensen komen daar niet speciaal voor jou. Ze zijn onderweg. Je moet iets doen waardoor ze besluiten te blijven staan. En dat gebeurde. Regelmatig ontstonden er hele opstoppingen van mensen die bleven kijken, luisteren en meedoen. Zo leerde ik al heel jong dat zingen voor publiek niet iets engs hoefde te zijn. Het voelde juist als een feest, samen met iedereen die op dat moment besloot te blijven staan en mee te doen.
Die energie, eigenheid en verbinding vormen nog steeds de basis vanuit waar ik muziek maak.
Van de straat naar nummer 1
Wat op straat zo goed werkte, wilden we verder brengen. Mensen bleven staan, zongen mee en reageerden enthousiast op iets wat ze nog niet kenden. Alleen op de radio was onze muziek lastiger te plaatsen: onze djembés, driestemmige zang en zelfbedachte taal pasten niet in een bekend hokje. Dus besloten we het zelf te doen. We speelden voor platenzaken met een bord ‘Help ons naar de Top 10’, vertelden mensen dat iedere verkochte single telde en kregen zo steeds meer mensen mee. Soms verkochten we op die manier wel 500 singles op één middag.
Ramaganana slingerde daardoor op een nogal eigenwijze manier door de hitlijsten. Dat trok uiteindelijk de aandacht van het radioprogramma van Rob Stenders, waar we werden uitgenodigd om ons verhaal te vertellen én ons lied live te spelen.
Daarna volgden de eerste clipopnames en televisieoptredens. En toen onze muziek eenmaal de huiskamers bereikte, bleek diezelfde aanstekelijkheid die we op straat zagen ineens overal te werken. Mensen zongen mee, leerden onze zelfbedachte teksten en stonden thuis met potten en pannen onze ritmes na te spelen.
Met een enorme drive en vooral heel veel plezier bleven we geloven in onze muziek. We grepen iedere kans aan om te spelen, mensen te ontmoeten en ze mee te nemen in wat wij zelf zo leuk vonden. Tot Ramaganana uiteindelijk op nummer 1 stond!
Ramaganana slingerde daardoor op een nogal eigenwijze manier door de hitlijsten. Dat trok uiteindelijk de aandacht van het radioprogramma van Rob Stenders, waar we werden uitgenodigd om ons verhaal te vertellen én ons lied live te spelen.
Daarna volgden de eerste clipopnames en televisieoptredens. En toen onze muziek eenmaal de huiskamers bereikte, bleek diezelfde aanstekelijkheid die we op straat zagen ineens overal te werken. Mensen zongen mee, leerden onze zelfbedachte teksten en stonden thuis met potten en pannen onze ritmes na te spelen.
Met een enorme drive en vooral heel veel plezier bleven we geloven in onze muziek. We grepen iedere kans aan om te spelen, mensen te ontmoeten en ze mee te nemen in wat wij zelf zo leuk vonden. Tot Ramaganana uiteindelijk op nummer 1 stond!
Met Treble de wereld over
Na Ramaganana ging er een wereld voor ons open. We toerden door binnen- en buitenland, stonden op de mooiste podia en vertegenwoordigden Nederland uiteindelijk op het Eurovisie Songfestival in Athene.
Maar misschien vond ik alles wat onderweg gebeurde nog wel het mooiste. Overal waar we kwamen, maakten we muziek. Op straat, backstage, in hotels, met muzikanten en mensen die we ontmoetten. We bewogen mee met de sfeer van een plek en er ontstond eigenlijk altijd wel iets. Dat reizen, optreden en steeds weer nieuwe mensen ontmoeten voelde vooral als één groot avontuur.
Maar misschien vond ik alles wat onderweg gebeurde nog wel het mooiste. Overal waar we kwamen, maakten we muziek. Op straat, backstage, in hotels, met muzikanten en mensen die we ontmoetten. We bewogen mee met de sfeer van een plek en er ontstond eigenlijk altijd wel iets. Dat reizen, optreden en steeds weer nieuwe mensen ontmoeten voelde vooral als één groot avontuur.
TREBLE - Compilatie Eurovisie Songfestival
Jezelf zijn
..........
Interview met Niña over vroeger en nu
